Enkele uren vooraf

Zo hier ben ik dan, 19juni, de dag van mijn eerste marathon. Als ik naar buiten kijk zie ik veel wolken en de bomen verraden een stevige westenwind, anderzijds het is niet te warm en dat is ook al heel wat.
Aangezien ik morgen heel wat gekleurder naar de marathon zal kijken nog vlug een overzichtje van de voorbije cyclus.

Het begin: Januari - Februari

Na 2 jaar een algemeen loopschema getraind te hebben, voel ik dat het tijd is om eens wat anders te doen. De prestaties stagneren, ik kan me nauwelijks motiveren om hard te trainen en ik ben vaak geblesseerd.
Iets anders dus, maar wat ? Duatlon en triatlon waren geen optie wegens het fietsen en de wekelijkse lange loop van 2 uur uit mijn trainingsboek ging me steeds beter af. Dus waarom geen marathon?

Keuzes

Het kiezen van een schema was niet evident, de boeken die ik had konden me niet overtuigen, Daniels liet veel te veel vrijheid, Anderson leek me te Afrikaans. Ik mixte ze en na 2 weken scheurde ik mijn vastus Medialis.
40 km extra lopen aan mijn gebruikelijke intensiteit was ongeveer de grootste stommiteit die ik gedaan heb in mijn loopcarrière tot nu toe.
Ondertussen was het boek Advanced Marathoning toegekomen. Het leek me 'cutting edge' en de schema's zijn glashelder . Ik koos voor een schema van 12 weken met een maximum van 113km per week (Je kunt kiezen uit schema's met een maximum van 88, 113, 140 of 170km per week).
Ik zou dit boek aan iedere amateur- of aspirant marathonloper aanraden.

Actueel of Potentieel ?

Het kiezen van een tempo (en doeleindtijd) was een heikele zaak, je kunt natuurlijk gaan voor de populaire doelen 3uur breken bijvoorbeeld. Maar dat sprak me niet echt aan. Ik koos voor te werken met mijn vdot erop hopend dat ik tegen vandaag toch enkele punten kon winnen ... .
Ik ga uit van een vdot van 62 toen ik aan deze cyclus begon had ik er eentje van 59.

Het trainen

Marathontraining is erg leuk! Of toch hoe ik getraind heb. Er waren natuurlijk "flopdagen" maar meestal kwam ik erg tevreden terug van mijn training. Omdat het zo specifiek is, is het wel moeilijk om mensen te vinden om mee samen te lopen maar als je een beetje flexibel bent valt dit ook wel op te lossen.

En nu ...

... is het wachten. Of het meevalt of tegenvalt, ik heb gedaan wat voor mij mogelijk was momenteel.
Jullie zullen er nog wel van horen ;-)

Asics GT 2140

De zoektocht naar de heilige (schoen)graal

Sedert vorige zomer sukkel ik wat met kniepijn, dit is nu ik wat langer loop weer wat erger. Gelukkig niet zo erg als sommige van mijn loopvrienden. Maar toch, het is geen pretje iedere morgen wakker te worden met de gedachte:" Als ik straks uit bed stap, zal de pijn er dan zijn, zal ik mijn trainingen kunnen lopen?"
Het boeddhisme zegt dat pijn op zich meestal wel te verdragen is, maar dat het web van gedachten en associaties, pijn pas echt ondraaglijk maakt en de kwaliteit van je leven naar beneden haalt. Dit kan ik volmondig beamen, zelden heb ik me zo rot gevoeld als de laatste maanden.

De asics GT 2140 is samen met een andere cooldown strategie (lees een stretchingsroutine) een poging om de kniepijn te bestrijden, want volgens mijn onbescheiden mening zit het soms in kleine dingen zoals enkelgeleiding, spierbalans ... . Ik aanvaard dan ook dat ik geduld zal moeten oefenen want het lichaam is naar mijn gevoel eerder een tanker die je slechts langzaam van richting kan laten veranderen.
Je kunt wel ontstekingsremmers slikken en rusten, maar naar mijn gevoel (en ervaring) is dat symptoom bestrijding die niets structureels oplost.

De eerste loopjes met de schoenen zijn alleszins veelbelovend ! De schoen sluit heel dicht aan bij je voet en remt het naar binnen klappen van mijn linkervoet (volgens mij de boosdoener) voor een groot stuk.

waarnemingen

Niet lopers: meest gehoord

... tijdens het keuvelen ...
-"Zo je loopt, loop je dan marathons ?"
-"Ik heb ook nog gelopen maar ik vond het verschrikkelijk saai."

Onder invloed van Start to run

-Zo?! Je traint voor de marathon, hoeveel kilometer kun je al lopen?

Onder vrienden (lopers)

- Dat lijkt me verschrikkelijk zwaar trainen voor een marathon ...

Wat ik zelf waarneem

-Trainen voor een marathon is tot nu toe een stuk minder zwaar dan trainen voor een 10km. Voor mij is een intervalsessie met kilometerherhalingen in 3'12" (ik ben maar een heel middelmatig loperke) een stuk zwaarder dan een 10tal kilometers te lopen met aan een tempo van 3'45" de km.
-Ook het aantal trainingsessies is gedaald vroeger liep ik 7 a 9 loopsessies in een week, nu loop ik er maximaal 6! De trainingen zijn heel wat langer en minder speels. Het gaat er momenteel niet om je kracht en snelheid te tonen maar eerder hoe kan ik met minimale inspanning een gegeven doeltempo lopen?
-Door de lagere trainingsintensiteit swingt mijn gewicht de pan uit, daar zal ik ook iets moeten aan doen.
-Het vinden van trainingspartners is voor mij al altijd een probleem geweest, en het is er niet op verbeterd. Ik begrijp dat wel, voor een 10km loper is het helemaal niet interessant om tussentempo's te lopen. Ze worden er gewoon moe van!
-Het lopen met een drankgordel, vroeger vond ik dat iets voor trage aanstellers. De eerste keren dat ik er mee liep schaamde ik me echt. Hoewel ik er nog steeds geen fan van ben draag ik hem nu voor al mijn loopjes langer dan 10mijl. Drinken tijdens lopen is echt iets dat je gewoon moet komen.

10000

Binnen enkele weken mag deze blog zijn tienduizendste bezoeker verwachten!

Brainstormen over trainen

Al een tijdje ben ik bezig met me te verdiepen in trainingsmethodes. Het is waar dat er wel duizend en een methodes zijn waarmee je kunt trainen. Maar dit betekend niet dat ze allen van dezelfde kwaliteit zijn. Ik bekijk het een beetje zo: De meeste piano's hebben 88 toetsen, waarmee je een schijnbaar oneindig aantal combinaties van noten kunt vormen. Toch zijn er maar een beperkt aantal combinaties die wij als uitmuntende muziek ervaren.
Er zijn mensen die vasthouden aan het nihilistische standpunt dat een compositie van , ik zeg maar wat, het team rond Laura Lynn, evenveel waard is als een compositie van bv., ik zeg weer maar wat, Chopin. Dit is een standpunt die ik niet deel, hoewel veel mensen vast liever naar Laura Lynn luisteren dan naar Chopin, denk ik dat er een verschil in kwaliteit -Ik geef toe , een haast onmogelijk te definiëren begrip- is tussen beide. En zo denk ik ook over trainen.

Kwaliteitsvolle training

Goede kwaliteitsvolle training heeft een aantal kenmerken:

1. Ze is realistisch, dat wil zeggen ze stelt doelen voor de atleet die hard maar haalbaar zijn. Bv.: Natuurlijk zou ik graag een marathon onder de 2h30 lopen maar dat is momenteel niet realistisch, als ik dat zou proberen dan zou ik gefrustreerd , overtraind en geblesseerd geraken. (Waar ik niet mee wil zeggen dat ik zo goed aan het trainen ben, het is gewoon een voorbeeld!)
2. Ze is pragmatisch. In sommige kringen wordt heel veel poeha gemaakt over 100mijl trainen in een week. 100mijl is voor de meeste mensen onder ons die heel wat andere verantwoordelijkheden hebben (werk, kinderen, partner) verschrikkelijk veel. Een goed trainingschema zoekt naar wat mogelijk is binnen de grenzen van de atleet.
3. Afgestemd op het doel. Iemand die traint om een criterium goed te lopen moet anders trainen dan iemand die er wil staan op een 3 tal wedstrijden per jaar.
4. Gerelateerd tot het doel. Je moet weten wat je aan het doen bent. "Wat is de bedoeling van deze training?" is een vraag die je altijd moet kunnen beantwoorden. De kilometers in je logboek aanvullen is GEEN geldige verantwoording.
5. Benchmarks: Ieder serieus trainingschema bouwt benchmarks in, zodat je weet waar je staat. Als benchmarks niet gehaald worden moet terug gekeken worden of de doelstellingen wel realistisch zijn.

Geschreven na een geflopte benchmark, don't be too cruel on this fellow! ;-)

Sleutelwoord: "Afrika"

Some coaches believe in a one-hour run at a 4min/km pace. I don't. My top athletes start maybe at 4min20/km and end the session at 3min20 or 3min10/km. "Progressive running is what we call it. Gabriele Rosa/run to win.

Ik herinner mij vaag een verhaal -dat ik helaas niet meer kan terug vinden- van Olympische kampioene Ellen van Langen die een onzekere Kenensia Bekele in Amerika vergezelde tijdens een trainingsrun door de stad . Het verhaal ging ongeveer zo: "In het begin van de training liepen we zo traag dat ik bijna over mijn voeten struikelde. Naarmate de training vorderde ging het echter steeds sneller, op een bepaald moment was ik bijna aan het sprinten, gelukkig kwam er op dat ogenblik iemand van de organisatie met de mountainbike af die dan overnam van mij."
Ik heb de Afrikaanse manier van trainen altijd fascinerend gevonden. Het heeft een frivoliteit en kracht in zich die verfrissend op je kan werken als je hoofd vol zit van al die overgeanalyseerde workouts, die misschien wel optimaal werken voor je lichaam, maar niks doen voor je geest.

Enkele sleutelpunten

• Het belangrijkste punt is je ingesteldheid. Je moet durven geven en blijven geven zonder daar iets terug voor te verwachten. Trots zijn op je kracht en ze durven tonen.
• De meeste mensen vinden snel lopen leuk! Injecteer je workouts met wat snelheid. Al jaar en dag hoor ik (onheils)profeten waarschuwen voor snelheid en blessures, behalve dat daar geen enkel wetenschappelijk bewijs voor is, is snelheid de beste stimulans voor je spieren.
• Wissel gecontroleerde workouts, bv. Intervaltraining af met vrijere zoals diagonalen op een voetbalveld.
• Denk aan nu! Morgen, volgende week, volgend jaar ben je er misschien niet meer. Maak een planning die zit zoals je aangenaamste kledij, en niet zoals een dwangbuis!

kleine notitie over mindere dagen.

After a bad workout, a European might think about it for many days. It can really affect him, and he might lose days of good training. A Kenyan will forget about it immediately. "If I was not strong today, I will be next time." - Mike Kosgei/ run to win.

"Vergeten" in een cultuur die dol is op kennis is niet gemakkelijk. Op televisie is er iedere dag wel een quiz genre "Blokken", op het internet bezwijkt Wikipedia bijna onder zijn eigen succes en wie is er niet trots als hij of zij een spelletje "Trivial Pursuit" kan winnen? Zelf ben ik altijd trots geweest op mijn geheugen, maar tegenwoordig begin ik er ook de nadelen van in te zien.

• Slechte herinneringen kosten een hoop mentale energie, als je met iets negatiefs in je gedachten zit (geen optimale voorbereiding, bv.) kan dat je focus enorm verduisteren. Hoewel sommigen geloven dat onopgeloste problemen je scherp houden denk ik dat ze je eerder murw maken, het beste loop je als je "vrij" bent, enkel zo kun je op zoek naar je grenzen. Vergelijk het met tandpijn, je lichaam mag blaken van gezondheid . Toch zul je bijna niet in staat zijn aan iets anders te denken dan aan die vervloekte kies.
• Herinneren gaat ook voorbij aan de realiteit. Het is heel gemakkelijk om met "denksjablonen" te werken, de realiteit statisch in te vullen terwijl de werkelijkheid dynamisch is. Als je wedstrijdplan niet deugd dan moet je in staat zijn een ander te maken die beter met de werkelijkheid overeen komt. Wie vasthoudt aan een fictie zal bitter ontwaken !
• Denksjablonen kunnen ook destructief werken op grotere schaal. Als je vaak dezelfde wedstrijden loopt, dan loop je het gevaar te denken "O, o die wedstrijd ligt me niet" met als gevolg dat je weer voldoet aan hetgeen je dacht en niet aan hetgeen je kan.

Over de marathon wordt gezegd dat je eerst je vorige moet vergeten voor je aan een nieuwe mag beginnen. Ik zou dat graag veralgemenen en met de instelling aan de start verschijnen "Dit is nieuw voor mij, laten we eens zien wat ik kan!" Maar dan zal ik moeten leren vergeten.

Beschouwingen deel 1

Een post over mij en toch ook niet. Enkele valstrikken waar ik ingetrapt ben in de jaren dat ik de loopsport beoefen .

"A lack of being remains unaffected by a plenitude of having." Alone with others /Stephen Batchelor.

Schoenen

Als je net begonnen bent met lopen koop je best 1 paar schoenen en best niet het topmodel van je lievelingsmerk, wie weet blijkt lopen toch niet de ultieme hobby te zijn voor je , zou het dan geen zonde zijn van die zuurverdiende euro's dat je dure schoenen staan te verstoffen in een donker hoekje?
Het best ga je onbevooroordeeld naar een winkel -eigenlijk zou je loopschoenen geblinddoekt moeten passen. Wij - murmgebombardeerd door reclame- geloven echt dat je beter loopt door dure schoenen. Wel, dat is niet zo, ondanks alle wonderbaarlijke - gels - wave's en dergelijke zijn er studies genoeg die aantonen dat er geen grote verschillen zijn tussen de topmodellen en de goedkopere, behalve de prijs natuurlijk.
Gordon Pirie bijvoorbeeld, toch niet de minste, sneed bij zijn nieuwe schoenen altijd de helft van zijn hak af, omdat hij er van overtuigd was dat een van de belangrijkste oorzaken van blessures de dempingsverdikking aan de hak was.
Als je een paar maanden loopt en meer wil lopen kan het verstandig zijn om toch een 2de paar schoenen te kopen. Kun je afwisselen, een goede combinatie vind ik :

• een paar gewone trainingssloefen
• een paar waterafstotende (trails) zijn altijd handig in dit wisselvallige landje.

Wie echt gebeten is door het competitiebeest, kan nog een 3de paar overwegen, racers : dat zijn schoenen zonder al te veel tralala waar je toch veel geld voor betaald ;-).
Koop echter nooit een schoen waar je niet goed in voelt, je zult ze uiteindelijk niet dragen en ze overladen met alle zondes' Israël.
Hoe mooi je ze ook vind.

Kledij

Er zijn verschillende redenen waarom je in het begin dat je loopt best niet teveel geld in loopkledij (en andere kledij) stopt.

1. Als je blijft lopen zul je vermageren, toen ik begon lopen had ik maat 34 op mijn heupen, momenteel heb ik maatje 28/29. De helft van de loopkledij die ik in mijn kast ligt durf ik tegenwoordig enkel aandoen als het donker is en ik er zeker van ben dat ik quasi incognito kan lopen.
2. Koop geen te strakke kledij, strakke kledij kunnen erg flaterend zijn, mooi je lichaamslijnen en spieren accentueren zeker als je nog wat massa hebt. Maar strakke kleren zijn hels om in te lopen, ze belemmeren de ademhaling. De enigste reden waarom (te)strakke kledij goed verkoopt is ijdelheid.
3. Dure kledij moet je enkel kopen als je geld op overschot hebt. Mijn gevoel is dat dure loopkledij in het beste geval, 10 a 15 % "beter" (zachter, comfortabler) is dan doorsnee producten. Aan jou om te beslissen of het de 30 tot 50% meerprijs waard is.

Maar vooral

Loper is iets wat je kunt zijn, als je laat misleiden, dan zouden hebberige producenten je graag vertellen dat loper zijn iets is dat je kunt kopen en dat je zonder al te veel moeite , als je maar de juiste producten koopt, een prachtig lijf en een fantastisch coole hobby kunt verwerven.
Wel, zoals velen al weten, lopen is vaak leuk, maar zeker niet altijd. Er is weinig verheffends aan 't feit dat 't snot uit je neus tot tegen je lippen loopt en wat is er leuk aan dringend naar het toilet moeten als je 10kilometer van huis verwijderd bent ?
Maar als je doorbijt , de blessures en de bijhorende fustraties overleeft dan kun je echt het gevoel hebben dat je thuiskomt in de loopsport.
Het gevoel om "loper" te zijn is iets die ik koester en de verbondenheid die ik voel met de lopersgemeenschap is iets dat ik nog in geen andere sport ervaren heb.

Plannen, plannen & even terugblikken

Het was goed!

Het seizoen zit er bijna op, een ideaal moment om terug te blikken op het voorbije jaar. Vorige winter heb ik heel hard gewerkt om een aantal fouten uit mijn loopstijl te halen. De resultaten kun je zien in volgende vergelijkende foto. De linkse foto is een foto uit 2006 (Westerkwartier.)

1. Mijn handen veel te hoog en erg veel spanning op mijn gezicht!
2. "Zittende" positie (heel weinig corepower)
3. Zwakke pawnback.
4. Smakeloze kledij

Rechts is een foto uit 2008, het is duidelijk (voor mij toch) dat ik vooruitgang geboekt heb op het vlak van algemene lichaamskracht en houding. Ook de kledij is een stuk beter! Maar voor ik begin te geloven dat ik "er ben" besef ik dat er gigantisch veel werk te doen is deze winter. De problemen zijn ondermeer:

1. Mijn 5km snelheid is haast identiek aan mijn 10k snelheid.
2. Na 2/3 wedstrijd krijg ik het vaak erg moeilijk.
3. Te snel starten.

Deze winter ben ik van plan in micro cyclussen te trainen. De ene week trainen als een 800meter loper en de andere week trainen als een marathonloper .

En de rust dan ?

Eerlijk gezegd denk ik dat rusten interessant is als je een niveau bereikt hebt, die je dan een aantal jaren wil herhalen. Als je dat niveau nog niet bereikt hebt is rusten (in de zin van enkele weken nietsdoen/minimaal recreatief trainen.) contraproductief. Een aantal minibreaks (4-5 dagen) gedurende het jaar lijkt me een interessanter pad om te bewandelen. Om met de gouden raad van Frank Shorter te eindigen:

I've always had a simple view of training for distance running, 2 hard interval sessions a week and one long run, ..., every other run is aerobic, and you do as much of that for volume as you can handle. Do this for 2 or 3 years and you'll get good. -RWTL; p156

Het positieve plan.

Na al die zelf bewierookende wedstrijdverslagjes die ik hier de laatste tijd schrijf, zal ik proberen iets interessants op deze blog te pennen.
Vroeger had ik altijd problemen om een goed gevoel tijdens en na een wedstrijd te hebben. Hoe vaak gebeurde het dat ik midden in een wedstrijd dacht, pff waarom doe ik dit, als ik iets vertraag zal het vast een stuk aangenamer zijn, ik kan een blessure faken en uitstappen enz.
Nadien had ik dan vaak het gevoel dat ik beter kon, als ik er maar in kon slagen mijn gedachten dichter bij mijn lichaam te houden.
Mijn zoektocht bracht mij bij een aantal voortreffelijke boeken die maken dat mijn loopwedstrijden een stuk aangenamer verlopen.

De Boeken

• Running within: Een fantastisch boek die iedere loper gelezen zou moeten hebben. Dit boek is de sleutel tot een hoger loopniveau. Eerst had ik een beetje moeite met de nadruk die gelegd wordt op affirmatie en herhaling maar uiteindelijk pas ik de technieken die worden aangereikt vaak toe.
• Cognitieve gedragstherapie voor dummy's : De cognitieve gedragstherapie is een van de meest succesvolle psychotherapieën die er momenteel bestaan. Voor/tijdens en na een zware wedstrijd kunnen heftige emoties voorkomen dit boek reikt technieken aan om beter om te gaan met die gevoelens. Dummy boeken zijn geen boeken voor onnozelaars maar brengen interessante onderwerpen in een ieders bereik door een taal te hanteren die wars is van alle vakjargon.
• Running with the legends: Dit boek geeft inzicht van hoe de elite om gaat met de stress, verwachtingen en pijn. Wie dit boek gelezen heeft, krijgt, zoals de achterflap belooft, het gevoel 21 toplopers te kennen als dichte vrienden.

Concrete technieken

Allemaal goed en wel, hoor ik u denken, maar wat is er dan concreet veranderd ?

Voor de wedstrijd : Vroeger was ik al de dag voordien mezelf aan het opvreten, met als gevolg dat ik mentaal moe aan de start verscheen. Nu doe ik het anders, 2 dagen voordien loop ik niet meer, ik ga rustig zwemmen, de dag voordien ga ik shoppen of iets anders die ik leuk vind. Op de dag zelf doe ik tot 2 uur voordien iets leuks en pas dan begin ik aan de wedstrijd te denken. Net genoeg tijd om gefocust te zijn en te weinig tijd om ten onder te gaan aan de stress!

Vervang ik moet door ik kan : Moeten werkt niet, tijdens WO2 was de dwangmatige Nazimaatschappij een stuk minder productief dan de meer liberale Engelse maatschappij. Dit gaat ook op voor onszelf, wanneer iemand me voor de wedstrijd vraagt: "Top5, Lorenzo?" Dan negeer ik die vraag, het staat vast dat ik zal proberen mijn uiterste best te doen, maar er zijn zovele factoren buiten mij om die een wedstrijdresultaat bepalen.
Sommige dagen valt alles op zijn plaats, op andere dagen gaat het een stuk minder. Als je dat begrijpt ben je al een stuk op de goede weg om een ontspannen ritmische loper te worden.

Als het moeilijk wordt, dan denk ik aan wat ik kan doen om de situatie te verbeteren. Stel ik kan niet meer volgen bij de groep dan probeer ik nog een kilometer bewust bij de groep te blijven, als het dan nog niet gaat dan mag ik lossen.

Blijf bij de zaak: Laat je gedachten tijdens de wedstrijd nooit afdwalen naar zaken buiten de wedstrijd. Aanvaard dat lopen hard kan zijn en pijn kan doen, probeer bij je lichaam te blijven: dit is de sleutel tot een doorbraak en fantastische pr's! Dit hangt samen met bovenstaande: dump die hartslagmeter en andere gadgets (zeker tijdens een wedstijd)! Ze leiden af en vervreemden je van jezelf, wat vertrouw je meer , je hartslagmeter die zegt dat je in het rood gaat of je lichaam die aanvoelt dat het best wel nog zal gaan ? Bovendien zijn het je hersenen die bepalen wanneer je gaat vertragen en niet je hart!

Denk aan grote sportprestaties: wat mij helpt als het moeilijk wordt, is even denken aan die waarlijk grote, te koesteren, sportmomenten, een wedstrijd waar ik van hou en me heel erg kan aan optrekken is onderstaande, als ik er even aan denk dan lijkt mijn pijn heel wat onbetekender dan gaan mijn gedachten : Foster had pijn, en ging door, kan ik dat? "

Ik hoop dat het toch een beetje begrijpelijk was!

Een reis van 1000km ...

... begint met de eerste stap

Gisteren was het een mooie dag, ik heb namelijk gelopen! Dat was al meer dan 10 dagen geleden. De kinesiste had me de vorige maal beloofd dat ik een 20 tal minuten ging kunnen lopen op de loopband, om zeker te zijn dat ze die belofte niet ging vergeten had ik een flashy loop-pakje aangesjord.

Het water van de Lethe

Wat was dat fijn, na enkele ogenblikken op de loopband was alle ellende van de voorbije week vergeten, de lekke band -lees :het smeer en het geknoei om de band te wisselen- op de armzalige 'fietspaden' in Torhout, Grotere kaart weergeven, de donderdagavond zwemsessie waar ik constant vechten moest om contact te houden met de anderen. Weg was dat !
's Avonds zijn we dan gaan supporteren naar mijn vrienden/loopcollega's in Wenduine. we waren nog net op tijd om Gino Puystjens, Vincent, Alain en Chris te zien finishen. Daarna nog een aantal leuke babbels gemaakt met veel te veel mensen om op te noemen.
Hetgeen me bij bleef is dat de meningen verdeeld waren over de hertekening van het parcours, het is alleszins nog steeds geen echte 10mijls wedstrijd misschien zouden ze er beter een zuivere 15K wedstrijd van maken, een afstand waar er bitter weinig op gelopen wordt langs hier.

Het herstelprogramma voor volgende dagen/weken

Als alles goed gaat, dan loop ik volgende week een 4tal keer. Niks te heftig, maar ook geen start to run toestanden. Een tempo tussen de 5min en 4'30 de kilometer lijkt me aangewezen voor de volgende 2 weken.
Eerst om de andere dag lopen (blijven fietsen en zwemmen dus, joepie !) en dan weer opdrijven naar 5 a 6dagen lopen in de week.

Een stoutmoedig plan ?

Shoot for the moon, and even if you miss, you still end up among the stars!?

Een ideetje waar ik al een tijd mee speel maar ik nog niet praktisch uitgewerkt heb. Stel nu dat ik een 6-tal maanden op een constant hoog niveau ( genre gold elite plan van Jack Daniels -100 a 120km in de week met 2 à 3 kwaliteitssessies) probeer te trainen zonder al te veel afleiding.
Zou dat voldoende zijn om de kloof te verkleinen en eventueel te dichten op mensen zoals Dirk en Davy ? Ik ben 31, als ik zoiets wil proberen moet ik dit toch stilaan beginnen te overwegen. Ik heb nog niets beslist maar dit lijkt toch het aangewezen pad.

Verschillende maten en gewichten ?!

Als je als Belgische atleet de Olympische marathon wil lopen moet je er in slagen om de erg scherpe limiet tijd van 2h09min en 45sec te lopen. Die tijd is nog maar door een Belgische atleet gelopen,namelijk door Vincent Rousseau, die in 1995 te Berlijn zijn snelste marathon liep, nl. 2h07min20sec. .
Tom Van Hooste liep dit weekend 2h10min36sec in Rotterdam , en was de eerste niet Keniaanse atleet in de uitslag, wat een ongelooflijk sterk resultaat is. Toch mag hij momenteel niet naar de Olympische spelen, en een andere kans krijgt hij niet aangezien je de limiet moet gelopen hebben voor 15 mei.
Nu zou je kunnen zeggen 2h10'36" is geen 2h09'45" dura lex, sed lex en daarmee basta ! België moet op zijn centjes letten en zendt dus enkel serieuze medaille kandidaten naar de Olympische spelen.
Die redenering klinkt misschien hard maar aannemelijk, toch is ze erg betwistbaar.
Enkele argumenten:

1. Het sterkste: In Beijing doen scherpe marathontijden er ab-so-luut niet toe, dit komt niet van mij maar van Olympisch kampioen Stefano Baldini. Het zal warm vochtig en vervuild zijn, terwijl toptijden gelopen worden in koele milde omstandigheden, het zou misschien zelfs verstandig zijn om Rik Ceulemans naar ginder te zenden, Rik loopt regelmatig in Zuid Oost Azië en heeft de ervaring.
2. Toen ik gisteren op een gerenommeerde sportsite opmerkte dat Van Hooste momenteel niet naar de Spelen mocht gaan ondanks zijn prestatie vielen die gasten bijna van hun stoel. Half lachend merkten ze op, dat hij vlug emigreert naar ons ( Zuid Afrika) hij mag direct mee naar de spelen .
   Hun volledige reactie :

   That's quite amazing. In SA, we have some stiff qualification criteria, but for the marathon, there are usually three guys able to qualify, though none are currently as fast as your best guy. Ramaala did 2:11 on the weekend, and he's a guaranteed starter in Beijing. It's a pity they look on running that way - one wonders whether the standard they demand is more to blame for lack of great runners than actually lifting it up, as they suppose. If they set that standard at say 2:12, they might find that all the marginal guys (running 2;12 to 2:16) step up and train harder, and then next thing you know, you have four or five guys running 2:10. I've often wondered why administrators take such a short-sighted view - money, of course, is the answer. Pity for van Hooste. He could always come to SA and run for us, he'd be our best runner at the moment!

3. Een beetje demagogie mss: als we zoveel euro konden geven voor een bakvis als Kate Ryan naar iets zo oubollig als het Eurovisiesongfestival te zenden, waarom kunnen we dan niet enkele duizenden euro spenderen aan Tom Van Hooste ? Misschien bakt hij er niets van, maar meedoen aan de Olympische Marathon dat spreekt toch tot de verbeelding ... en misschien helpt het om de jeugd die veel meer geld kan rapen in het voetbal , wielrennen of gelijk wat anders te motiveren om vol te houden in een van de schoonste en hardste sporten die ik ken ... namelijk het hardlopen.

Vermageren: een stategie

Naast regelmatig trainen en niet al te bandeloos leven, is voor mij de 3de pijler voor een constante vooruitgang : gewichtscontrole (in mijn geval betekend dat dus vermageren.) Vermageren is relatief simpel, het komt er op neer minder calorieën binnen te krijgen dan je verbruikt. Omdat ik niet zo wild loop van "wonder diëten", probeer ik manieren te vinden die het probleem structureel aan pakken. De "oogst" aan strategieën tot nu toe:

• Ik ben begonnen met mijn middagmaal (vroeger 4 dubbele boterhammen met beleg, te halveren in de plaats daarvan nam ik een stuk fruit extra mee) Toen ik dat gewoon was heb ik dat nog eens gehalveerd, momenteel eet ik 2weetabix koekjes en 3stukken fruit (banaan appel en sinaasappel) als middagmaal
• Snoepen : ik ben een verschrikkelijke snoeper, het heeft bijna iets dwangmatig, een halve reep chocolade kan ik niet laten liggen, nootjes en chips at ik altijd als een uitgehongerde. Dat heb ik opgelost door als ik snoep ipv chocolade, chips en nootjes, rijstbeschuiten en knäckebröd te nemen, ik eet nog altijd tot het pak leeg is maar nu kan het niet zo een kwaad meer ! Ook probeer ik geen chocolade of chips meer te kopen. Je moet de kat niet bij de melk zetten.
• Routines: Een mens is een gewoontedier, en daar ben ik geen uitzondering op, als ik thuiskom na het werk dan is het eerste wat ik doe , honger of niet, naar de koekentrommel lopen om iets te nemen. Ik probeer die routine te veranderen door een kopje thee te zetten.

Een nieuwe strategie waar nu veel om te doen is en die ik nu ga proberen is: de ene dag eet je slechts 30% van wat ik normaal eet en de andere dag eet je tot 130%. Het schijnt te werken: zie deze blog voor meer info.

Bloem ! Hersenspinsels

Er zijn vele analogieën die onze levensloop vergelijken met beelden uit de natuur. Een klassieker is de vergelijking met de seizoenen, maar die gaat volgens mij niet helemaal op, een meer geslaagde analogie vind ik onderstaande Joodse uit de psalmen:

De mens , als gras zijn zijn dagen, als een bloem op het veld zo zal hij verdorren.

Als mensen als bloemen zijn dan zou ik voor de meeste lopers (en mezelf) de narcis kiezen als bloem die ons het naaste is. Er is een heel ijdel kantje aan ons. Dat hoeft niet negatief te zijn, je lichaam is iets die altijd bij je is, je kunt je er maar beter goed bij voelen. Waarom denk je dat virtuele werelden zoals second life en consorten zoveel succes hebben ondanks het feit dat de technologie nog in kinderschoenen staat en alles verschrikkelijk traag gaat ?
Op het werk, bij onze niet zo sportieve vrienden die 's avonds voor hun TV set vol geestdodende programma's hangen, voor wie het gras afrijden of de trappen oplopen reeds een fysieke uitdaging betekend, zijn wij rare vogels, soms kun je de aversie tegen onze passie voelen. Dit dragen we met enige trots, ons lichaam is onze creatie, we hebben het gekneed, we hebben het afgebeuld, het draagt onze handtekening.
Ergens zijn we zelfs blij dat onze meer passieve medemens ons raar bekijkt en 's avonds enkel energie heeft om in de zetel te zitten, de knoppen van zijn afstandsbediening in te drukken, zo hebben we meer plaats op de weg !

In de film : Matrix Reloaded zit er een scene waar het hoofdpersonage Neo, met een onbekende bondgenoot een gevecht aangaat, na het gevecht vraagt Neo, waarom vroeg je me gewoon niet wie ik was? De bondgenoot antwoordt: Je kunt elkaar niet echt kennen als je niet met elkaar gevochten hebt.
Geldt dit niet evenzeer voor ons? Wanneer we verschroeiende intervalsessies lopen of tijdens de laatste kilometers van een wedstrijd wanneer heel ons lichaam schreeuwt dat we moeten vertragen terwijl we onszelf verplichten sneller te lopen, is dat dan ook geen gevecht? Ik ben er van overtuigd dat iedereen de vraag van het lichaam (afremmen of doorzetten) anders beantwoordt. Een antwoord die ons kan vervullen met trots (ik heb niet toegegeven !) of met zelfverwijten (ik kon vast nog harder ...volgende keer zal ik ...)

Terug naar de bloem analogie: Ik vind haar zo passend omdat de meeste bloemen kort bloeien en o zo kwetsbaar zijn; een hevige storm, een verkeerd geplaatste voet en de stengel knakt, ook wij kunnen slechts kort genieten van onze volledige kracht, iets waar de meeste mensen pas beginnen op te letten wanneer de kracht begint te verdwijnen, en kwetsbaar tja, ooit een ongeval meegemaakt? Ooit ernstig ziek geweest?

Denk nu niet dat ik vind dat ik lopers betere mensen zijn dan andere, je kunt een hele goeie loper zijn en een oppervlakkige verwaande kwast, lichaamsverzorging onder de vorm van fysieke inspanning is een onderdeel van het menszijn, het kan een stap in de goede richting zijn maar evengoed een spurt richting vervreemding en eenzaamheid.

Verantwoording

Geschreven na een lange werkdag plus harde ren; Enne hee, ik verplicht jullie niet dit te lezen ! Goede blogs vind je ondermeer hier.