Onlangs heb ik een zeer interessant opiniestuk gelezen waar het trainen met een hartslagmeter zeer kritisch bekeken werd. Het -engelstalig- stukje kun je hier lezen.Omdat niet iedereen het engels machtig is, zal ik proberen het artikel samen te vatten in enkele stellingen.
- Er is een mythe onder atleten dat luisteren naar je lichaam hetzelfde is als luisteren naar je hart. Daaruit volgt de misvatting dat hartritme een accurate weergave is van trainingsintensiteit. En dat is hartritme niet, hartritme is een weergave van het werk dat het hart doet en niet van de skeletspieren.
- Hartritme kan door zeer veel factoren beïnvloed worden, warmte, vochtigheid, vermoedheid, hoogte ... de variatie kan zeer groot zijn van dag tot dag.
- Maximum hartslag kun je nergens voor gebruiken.
- Ieder testprotocol die op een of andere manier gebruik maakt van hartritme om trainingsintensiteit te bepalen is gebrekkig (flawed) en mag niet worden gebruikt om progressie te meten.
Hoewel de auteur atleten die momenteel geen hartslagmeter gebruiken het gebruik ervan afraad, ziet hij er toch nog enig nut van in :
- Om variatie in je training te brengen, als je bv. je hartslag verhoogt met 5 a 10% dan leer je op een hogere intensiteit te lopen.
- Als indicator (in combinatie met andere factoren) van overtraining of sluimerende ziekte.
Al bij al toch voldoende stof om eens bij stil te staan, vaak vertrouwen we meer op de hulpmiddelen dan op ons eigen gevoel en komt er een afstand tussen onszelve, iets wat we ten alle prijze moeten vermijden, willen we betere lopers worden !
